وقتی امید برمیگردد
دوست عزیز،
«دیشب دوباره خودم رو به خدا سپردم…»این جمله ساده است، اما یک تصمیم جدی پشتش هست. در ادامهٔ همین شهادت میخوانیم: «خدا از طریق هر روز یک معجزه و راههای مختلف به من امید میده… ایمان دارم روحالقدس از این طریق با من صحبت میکنه.»
وقتی کسی دوباره خودش را به خدا میسپارد، یعنی نمیخواهد با همان فکرها و همان احساسات قبلی ادامه بدهد. میخواهد چیزی عوض شود، از درون.
در رساله به رومیان، باب ۱۲ آیهٔ ۲ آمده است: «با نو شدن ذهن خود دگرگون شوید.» این تغییر از همینجا شروع میشود؛ از جایی که اجازه میدهی کلام خدا جای فکرهای کهنه را بگیرد.
دوست عزیز، شاید تو هم روزهایی داری که ذهنت شلوغ است یا حالت پایین میآید. اما همین که برمیگردی و دوباره خدا را انتخاب میکنی، همه چیز شروع به تغییر میکند. لازم نیست کامل باشی، فقط برگرد.
یک تصمیم ساده، مثل همین «دوباره سپردن»، همهچیز را آرامآرام عوض میکند.
سپاس برای وجودت که حتی بعد از فشارها، باز هم برمیگردی؛همین برگشتن تو، نشانهٔ نوری است که درونت خاموش نشده است.
پیمان شبانلاری
