او رفت، اما تو تنها نماندی

دوست عزیز،

شاگردان ایستاده بودند و نگاه می‌کردند... عیسی از مقابل چشمانشان بالا رفت. لحظه‌ای که می‌توانست حسِ تلخِ از دست دادن بدهد، اما در واقع شروعِ یک فصل تازه و پرقدرت بود.

بازگشت عیسی به آسمان به معنای پایان حضورش نبود؛ بلکه نوع حضور او تغییر کرد. او قبل از رفتن وعده داد:

«من هر روز تا انتهای عالم همراه شما هستم.» (متی، باب ۲۸ آیه ۲۰)

این یعنی حضور او دیگر محدود به یک مکان یا زمانِ خاص نیست. یعنی او دیگر فقط «در کنارِ» شاگردان نبود، بلکه در درون هر ایماندار ساکن شد. روح‌القدس، همان حضورِ همیشگی است که هرگز تو را تنها نمی‌گذارد. در لحظه‌هایی که نمی‌دانی چه کنی، در تصمیم‌هایی که گیج می‌شوی و در روزهایی که همه‌چیز ساکت و سنگین است... او دقیقاً همان‌جاست.

دوست عزیز، شاید امروز حس کنی تنها هستی یا کسی صدایت را نمی‌شنود، اما واقعیتِ زندگی تو این است: تو حتی برای یک لحظه هم تنها نیستی. او نزدیک‌تر از آن چیزی است که فکر می‌کنی؛ نه فقط در کنار تو، بلکه در قلبِ توست.

پس کمی مکث کن... گوش بسپار... و اجازه بده این حضورِ بی‌صدا اما مقتدر، مسیرت را هدایت کند.

سپاس برای وجودت؛

تو هرگز تنها نیستی.

پیمان شبان‌لاری