خدا هرگز تو را مسخره نمیکند
دوست عزیز،فرض کن اشتباهی کردهای و هنوز هم ذهنت درگیر ان اشتباه است. معمولاً اولین صدا از بیرون نمیآید؛ از درون خودت میآید: «باز خراب کردی…»، «هیچوقت درست نمیشوی…». بعد هم اگر کسی هم از بیرون تو را سرزنش کند یا طعنه بزند، همان حرفهای منفیِ داخل ذهنت قویتر میشود. اما خدا اینطور با تو حرف نمیزند. او وقتی با تو روبهرو میشود، تحقیرت نمیکند. برعکس، تو را بلند میکند.
در مزمور ۱، آیات ۱ تا ۳ آمده است:«خوشابهحال کسی که با شریران مشورت نمیکند و به راه گناهکاران نمیرود و با تمسخرگران همنشین نمیشود… او مانند درختی است که در کنار نهر آب کاشته شده باشد…»
اگر دائم کنار صداهایی بمانی که تحقیر میکنند، حالِ دلت هم شبیه همانها میشود. اما اگر از آن فضا فاصله بگیری و به صدای خدا نزدیک شوی، کمکم حال دلت عوض میشود. مثل درختی که کنار آب است و خشک نمیشود.
خدا تو را با همان وضعیتی که هستی میپذیرد و کنار تو میماند. نه برای اینکه تأیید کند هر کاری که میکنی درست است، بلکه چون نمیخواهد تو را از دست بدهد.
دوست عزیز،شاید امروز لازم باشد یک کار ساده کنی: هر صدایی را باور نکنی. مخصوصاً آن صدایی که تو را کوچک میکند.
سپاس برای دلی که خودش را رها نمیکند؛تو یک معجزهای.
پیمان شبانلاری
