شنبهٔ سکوت

  دوست عزیز،

امروز «شنبهٔ سکوت» است. روزی میان رنج و رستاخیز. روزی که نه صلیبی در کار است و نه خبرِ شادی. فقط سکوت. در این سکوت، خدا غایب نیست؛ پنهان هم نیست. او در حال پیش‌برد کار است، حتی وقتی چیزی دیده نمی‌شود. در انجیل متی، باب ۲۷ آیهٔ ۶۵ و ۶۶ می‌خوانیم که قبر مُهر شد و همه‌چیز به نظر پایان‌یافته آمد.

شنبهٔ سکوت به ما یاد می‌دهد که فاصلهٔ میان وعده و تحقق آن، بی‌معنا نیست. گاهی خدا ما را در حالت بینابینی نگه می‌دارد تا عمق اعتماد شکل بگیرد. این روز دربارهٔ صبرِ فعال است؛ صبری که فرار نمی‌کند، انکار نمی‌کند، فقط می‌ماند. ماندن همیشه آسان نیست، اما اغلب ضروری است.

اگر امروز چیزی در زندگی‌ات در حالت تعلیق مانده، اگر دعاها هنوز پاسخی نگرفته یا مسیر روشن نیست، شنبهٔ سکوت می‌گوید عجله نکن. خدا کارش را در تاریکی هم انجام می‌دهد. سکوت همیشه نشانهٔ نبودنِ پاسخ نیست؛ گاهی نشانهٔ آماده شدنِ پاسخ است.

 دوست عزیز، امروز لازم نیست چیزی را درست کنی یا جلو ببری. فقط بمان، نفس بکش و اعتماد کن. میان آنچه بوده و آنچه خواهد شد، خدا همان‌جا حضور دارد.

سپاس که در این حالت بینابینی می‌ایستی.سکوت امروز می‌تواند بسترِ حیات فردا باشد.

پیمان شبان‌لاری