جمعهٔ صلیب

  دوست عزیز،

امروز «جمعهٔ صلیب» است. روزی سنگین و آرام. روزی که عشق به اوج خود رسید، نه با پیروزی ظاهری، بلکه با بخشش و فداکاری. در انجیل یوحنا، باب ۱۹ آیهٔ ۳۰ آمده است:«… فرمود: تمام شد! و سر خود را پایین انداخت و جان سپرد.»

این «تمام شد» نه پایان امید بلکه آغاز نجات بود. صلیب نشان می‌دهد که خدا از دل تاریکی عبور می‌کند تا انسان را تنها نگذارد. عیسی رنج را انتخاب نکرد چون ضعیف بود، بلکه چون عشق، راه دیگری نداشت. جمعهٔ صلیب به ما یاد می‌دهد که بعضی پیروزی‌ها در سکوت اتفاق می‌افتند و گاهی نجات درست از جایی می‌آید که شبیه شکست به نظر می‌رسد.

در این روز، تعمق معنا پیدا می‌کند. تعمق در بهایی که برای نجات انسان پرداخته شد. تعمق برای روبه‌رو شدن با حقیقت درونت. شاید چیزهایی در زندگی هست که باید بمیرد تا حیات تازه آغاز شود. صلیب جای انکار نیست، جای پذیرش است. پذیرش محبتِ بی قید و شرط خدا.

 دوست عزیز، اگر امروز دلت سنگین است یا باری بر دوشت مانده، بدان که صلیب فقط نماد درد نیست، نشانهٔ همراهی است. خدایی که تا آخر راه آمد تا تو بدانی تنها نیستی و هیچ رنجی قوی‌تر از محبت او نیست.

سپاس که در سکوت این روز می‌ایستی.محبتی که بر صلیب آشکار شد همچنان حیات می‌بخشد.

پیمان شبان‌لاری