پنجشنبهٔ مقدس و سیزدهبهدر
دوست عزیز،
امروز پنجشنبهٔ مقدس است؛ روزی که عیسی آخرین شام را با شاگردانش خورد، پاهایشان را شست و وصیت محبت را بهجا گذاشت. در انجیل یوحنا، باب ۱۳ آیهٔ ۱۴ آمده است:«پس اگر من که استاد و خداوند شما هستم، پایهای شما را شستهام، شما هم باید پایهای یکدیگر را بشویید.»
این روز از قدرتی میگوید که خودش را پایین میآورد. عیسی در جایگاه قدرت، زانو زد. به جای حرفهای بزرگ، خدمت ساده را انتخاب کرد و به جای دستور دادن، راه محبت را با عمل نشان داد.
همزمانی این روز با سیزدهبهدر معنادار است. در فرهنگ اصیل ایرانی، سیزدهبهدر برای رفع نحسی نبوده است. این برداشت بعدها به آن اضافه شد. ریشهٔ این روز، بیرون رفتن از فضاهای بسته، بازگشت به طبیعت، نفس کشیدن و آشتی با زندگی بوده است. حرکتی آگاهانه به سمت سادگی، جمعبودن و رها کردنِ سنگینیها.
پنجشنبهٔ مقدس هم همین مسیر را ترسیم میکند. بیرون آمدن از مرکزِ خود، فروتنی بهجای برتری، و برداشتن فاصله از طریق خدمت. گاهی ایمان دقیقاً همینجاست؛ در پایین آمدن، در ساده شدن، و در محبتِ عملی.
دوست عزیز، امروز میتوانی این همزمانی را جدی بگیری. بیرون رفتن از عادتها، خم شدن برای خدمت، و انتخاب محبتی که دیده میشود. شاید شستن پا به شکل ظاهری لازم نباشد، اما سبک کردنِ دل یک انسان، ادامهٔ همان راه است.
سپاس که مسیر فروتنی و محبت را انتخاب میکنی.دلِ ساده و خادم میتواند جای امنِ حضورِ خدا باشد.
پیمان شبانلاری
