جشن چهارشنبهسوری
دوست عزیز،
امروز چهارشنبهسوری است، شبی که از قدیم نشانهٔ پایان سرما و نزدیکشدنِ بهار بوده است. این جشن در اصل دربارهٔ امید است؛ دربارهٔ این باور ساده که تاریکی ماندنی نیست و روشنایی همیشه راهش را پیدا میکند.
در کتاب مزامیر، باب ۲۷ آیهٔ ۱ آمده است:«خداوند نور من و نجات من است؛ از که بترسم؟ خداوند حافظ جان من است؛ از که هراسان باشم!»
چهارشنبهسوری قرار نیست یادآور ترس یا نحسی باشد. هیچ روزی نحس نیست و هیچ شبی محکوم به بدی نیست. این باورها بعدها به فرهنگ ما اضافه شدند. اصل این روز، دلسپردن به نور و دلکندن از زمستان است؛ هم در طبیعت و هم در درونِ انسان.
گاهی فکر میکنیم برای شروع تازه باید همهچیز را بشکنیم یا بسوزانیم، اما زندگی اینطور کار نمیکند. بعضی فصلها فقط به پایان میرسند تا فصل بعدی شروع شود. بهار با سروصدا نمیآید؛ آرام میآید، اما همهچیز را تغییر میدهد.
دوست عزیز، امشب اگر نوری دیدی یا گرمایی حس کردی، بگذار یادآور این باشد که خدا هنوز نورِ راه توست. با امید قدم بردار، با دلی آرام ادامه بده و بدان که روشنایی، همیشه از آنِ کسی است که ایستادگی میکند.
خوشحالم که حضورت به اطراف گرما میدهد،نور خدا میتواند از زندگی تو عبور کند و به دیگران هم روشنی ببخشد.
پیمان شبانلاری
