اول چه چیزی را در ظرف زندگیات میریزی؟
دوست عزیز،
سالها پیش استادی را دیدم که یک شیشهٔ بزرگ روی میز گذاشت. اول چند سنگ بزرگ داخلش انداخت. بعد سنگهای کوچکتر، بعد سنگریزهها، بعد شن و بعد هم آب. بعد از هر مرحله میپرسید: «حالا ظرف پر شد؟» و در هر مرحله جواب میشنید: بله، اما چیزیکه در ذهنم ماند، خودِ این نمایش نبود؛ این سؤال بود که اگر ترتیب پُرشدن این ظرف عوض میشد، چه اتفاقی میافتاد؟
خیلی وقتها زندگی ما هم دقیقاً همینطور است. ظرفمان پُر است از کار، دغدغههای زندگی، پیامها، برنامهها و خستگی روزانه؛ اما مسئله این نیست که ظرفِ زندگی پر است؛ مسئله این است که اول با چه چیزهایی پر شده!
چیزهای مهم معمولاً بزرگاند و جا میخواهند: رابطهها، سلامت، ایمان و آرامش درونی. اگر اول به آنها نپردازیم، چیزهای کوچکتر میآیند و جا را میگیرند و بعد با حسرت میگوییم: «دیگر جایی نمانده.» خدا بارها نشان داده که شلوغی برایش مهم نیست، بلکه مهم اولویت است. او به اصل نگاه میکند، نه به حاشیه!
در انجیل متی، باب ۶ آیهٔ ۳۳ آمده است:
«نخست در پی پادشاهی خدا و عدالت او باشید، آنگاه همهٔ این چیزها نیز به شما داده خواهد شد.»
دوست عزیز، شاید امروز وقتش باشد صادقانه از خودت بپرسی: در ظرف زندگیام، اول چه چیزی را ریختهام؟
سپاس برای حضورت،تو یک معجزهای.
پیمان شبانلاری
