دانستن کافی نیست!
دوست عزیز،
دانستن و حکمت شبیه هم به نظر میرسند، اما یکی نیستند. دانش میداند که حقیقت را باید گفت. حکمت میداند کِی، چگونه و به چه نیتی باید آن را گفت. دانش آیه را حفظ است.
در زندگی روحانی هم دقیقاً همینطور است. ممکن است آیهها را بلد باشی، مفاهیم را حفظ باشی، جواب درست بدهی، اما هنوز ندانسته باشی کِی، کجا و چطور از آن دانستهها استفاده کنی. دانستن بدون حکمت گاهی نهتنها کمک نمیکند، بلکه خراب هم میکند.
خدا ما را فقط به پُر شدن از اطلاعات دعوت نمیکند، بلکه به رشد در تشخیص درست دعوت میکند. حکمت یعنی بدانی چه چیزی را بگویی، چه چیزی را نگویی، کِی جلو بروی و کِی مکث کنی. یعنی حقیقت را با محبت، و زمانبندی درست به کار ببری.
در کتاب امثال، باب ۴ آیۀ ۷ آمده است:«تحصیلِ حکمت از هر کاری ارزندهتر است، در کسب هرآنچه به دست میآوری، بینش را هم بیاموز.»
دوست عزیز، امروز از خدا فقط دانستن نخواه. از او حکمت بخواه؛ همان چیزی که زندگی را قابل زیستن میکند.
سپاس برای دلی که تشخیص میخواهد،تو یک معجزهای.
پیمان شبانلاری
