وقتی سپردنِ کامل، راه را باز میکند
دوست عزیز،
گاهی بزرگترین نبردِ ایمان، دستکشیدن از تلاشهای شخصی و سپردنِ واقعی به خداست. یکی از دریافتکنندگان ایمیلهای «هر روز یک معجزه» با صداقت از همین تجربه مینویسد. او مینویسد که دو سه سال است برای همسرش دعا میکند، اما تا چند ماه قبل نه بهطور جدی و نه با سپردنی کامل. او اعتراف میکند که بارها تلاش کرده خودش کاری بکند و اوضاع را با قدرت و برنامهٔ شخصی پیش ببرد.
اما در این مسیر، یک پیام مدام در قلبش تکرار شده است. او مینویسد که بارها از خداوند شنیده: «باید کاملاً به من بسپاری.» همین ایمیل، اشتیاق تازهای در او ایجاد کرده تا این بار نه از سر عادت، بلکه با تمام قلب، موضوع را به خداوند عیسی مسیح بسپارد. او مینویسد که امروز تصمیم گرفته واقعاً اعتماد کند و کنترل را رها سازد.
این شهادت یادآور حقیقتی عمیق است. دعا فقط گفتنِ کلمات نیست؛ سپردنِ اختیار است. وقتی انسان دست از فشار و اصرار بر روشهای خودش برمیدارد، جا برای کار خدا باز میشود. خدا جایی وارد میشود که قلب، تسلیم شده باشد.
در اول پطرس، باب ۵ آیهٔ ۷ آمده است:
« بار تمام نگرانیهای خود را به دوش او بگذارید، زیرا او همیشه در فکر شما است.»
این آیه دعوتی است به آرامگرفتن، به اعتمادکردن، و به رهاکردنِ باری که قرار نبوده بهتنهایی حمل شود.
دوست عزیز، اگر امروز تو هم در آستانهٔ سپردن هستی، تردید نکن. خدا وفادار است و آنچه به او سپرده شود، بیپاسخ نمیماند.
سپاس برای وجودت که با قلبی صادق، اعتماد را انتخاب میکنی؛بودنت نشانهای زنده از ایمانی است که در حال رشد است.
پیمان شبانلاری
