حسِ با هم بودن

دوست عزیز،

هر پاییز که غازها را می‌بینی که به‌سمت جنوب پرواز می‌کنند، شاید متوجه شده‌ای که آن‌ها همیشه به‌شکل «V» حرکت می‌کنند. این فقط نظم نیست؛ کمک است. هر غاز با بال‌زدنش، نیرویی ایجاد می‌کند که پرواز را برای غاز پشت‌سرش آسان‌تر می‌کند. به همین خاطر، همه با هم مسیر طولانی‌تری را با خستگی کمتر طی می‌کنند.اگر یکی از غازها از صف بیرون بیفتد، خیلی زود سنگینیِ تنها پرواز کردن را حس می‌کند و دوباره برمی‌گردد. آن‌ها می‌دانند که با هم رفتن، هم امن‌تر است و هم سریع‌تر. وقتی غازِ جلویی خسته می‌شود، عقب می‌رود و دیگری جلو می‌آید. مسئولیت می‌چرخد.و وقتی بقیه غازها از پشت صدا درمی‌آورند، برای غر زدن نیست؛ برای دلگرمی است. برای اینکه بگویند: «ادامه بده، ما پشتت هستیم.»اما شاید مهم‌ترین بخش ماجرا این باشد که اگر غازی زخمی شود یا نتواند ادامه دهد، دو غاز دیگر کنارش می‌مانند. نه رهایش می‌کنند، نه عجله دارند. تا وقتی بتواند دوباره پرواز کند. آنوقت دوباره با هم به گروه پرواز بعدی می‌پیوندند.

در رسالهٔ غلاطیان، باب ۶ آیهٔ ۲ آمده است:«بارهای یکدیگر را حمل کنید و به اینطریق فرمان مسیح را به‌جا خواهید آورد.»

دوست عزیز، شاید خدا امروز از تو نخواهد جلوتر از همه پرواز کنی؛ شاید فقط بخواهد در صف بمانی، دلگرم کنی، یا کنار کسی بایستی که دیگر توان پرواز ندارد.

سپاس برای دلی که تنها نمی‌گذارد؛تو یک معجزه‌ای.

پیمان شبان‌لاری